De laatste loodjes…

BAH… het is alweer bijna voorbij. We hebben het zo lang mogelijk genegeerd maar nu is er geen ontkomen meer aan. Zojuist terug gekomen van het ‘laatste avondmaal’. Spreekwoordelijk natuurlijk want morgen genieten we weer van een onvervalst KLM etentje. De afgelopen dagen hebben we weinig meer gedaan dan genoten. Wat perikelen met de huurauto gehad… eerst bleven de remlichten branden… omwisselen dus. Gelukkig was dat in een uurtje gebeurd. Alleen jammer dat we net ‘on the beach’ waren. Wij weer op pad, naar datzelfde strand natuurlijk. Daar eenmaal aangekomen lekker geïnstalleerd. Horen we in de verte een auto alarm. Een stuk of zes keer achter elkaar met een tussenpoos van circa 10 minuten. (voor de rekenwonders dus al een uur lang). Wat een aso’s… je hoort toch als je alarm afgaat. Toen we wilden bestellen voor de lunch (vlakbij het parkeerterrein) ging het alarm weer af… ja zei de mevrouw achter de bar… het is een blauwe toyota… SLIK… een blauwe toyota? Was dat niet onze net omgeruilde leenauto? Ships.. inderdaad!! Wij naar de auto en hem van het alarm afhalen. Even wachten bij de auto en het ding gaat weer af. Waarschijnlijk op hol geslagen door de zon en de wind ofzo… weer die man van de verhuur bellen… ja probeer het nog maar een keer en anders zitten er onder de motorkap twee stekkertjes die je los kunt halen (???). Hmmm okay. Uiteindelijk ging het goed. Affijn vanmorgen lagen we weer op het strand (ja je kunt het soms treffen), dit keer de baai bij ons appartement. Liggen we net in het water om te snorkelen, gaat dat stomme ding weer af. De hele nacht geen last gehad en nu ineens weer. Dus nu maar aan de slag met die stekkertjes… een was er los. Nou prima dachten we. Helaas pindakaas nu was het weer bal bij de supermarkt. Tot nu toe gaat het weer goed maar als hij (of misschien is een auto wel een zij… ik weet het niet… ja het is onzijdig… maar ik maak het liever wat persoonlijker…) nu nog een keer afgaat… dan gaat ook de schaar in het andere stekkertje.
Ondertussen hebben we vanmorgen in de baai met twee schildpadden gezwommen. Die komen als de vissers binnen zijn want dan krijgen we restant vis gevoerd… ze zijn zo tam dat je ze kunt aaien. Heel schattig… maar schijn bedriegt want een hap in je vinger is zeer pijnlijk… zo hebben we ons laten vertellen door de visser… gelukkig net op tijd mijn vinger weggetrokken J
Morgen (donderdag) nog een halve dag lekker genieten van het heerlijke weer en dan aanstalten maken om weer naar Almere te gaan.

Liefs van ons en leuk dat je ons weer hebt gevolgd deze vakantie.
Tot een volgende vakantie!!
Andy & Marjolein

Manic Monday

Zaterdag zijn we naar Watamula gegaan. Voor degene die bekend zijn op Curacao: het onbekende zusje van boka tabla. Heerlijk rustig genieten van de woeste zee aan de noordkant van het eiland in een landschap wat meer lijkt op een maan landschap dan een tropisch eiland. Dat landschap maakte het ook dat Andy struikelde… met de foto camera in zijn hand. Oeps… gelukkig zelf alleen wat schaafwonden die genoegen namen met een pleister. Maar onze camera nam geen genoegen met een pleister. Dus maar naar de stad voor een nieuwe camera. Op Salinja bij de plaatselijke Pakistaan een nieuwe camera gekocht. Aparte manier van zaken doen die gasten. Lullen als de spreekwoordelijke brugman… denken dat je een goede deal hebt maar als je in de auto zit toch het gevoel hebben dat je bent opgelicht ;-(. Viel uiteindelijk wel mee… we waren een paar tientjes goedkoper uit dan in Nederland.

Iedere eerste zondag van de maand wordt landhuis Accacion opengesteld voor publiek en worden er naast allerlei locale lekkernijen ook handgemaakte spullen verkocht. Ik heb een mooie schelpen ketting gekocht voor mijn collectie ;-)

Vanmorgen (maandag) meteen bij het wakker worden (rond half zeven) in de auto gesprongen om een foto te maken van Playa Abou (Grote Knip) zonder touristen. Wij op pad (maar tien minuten rijden dus valt mee…) en eenmaal aangekomen was het inderdaad heerlijk stil. Helemaal niemand. Behalve twee locale mensen waarvan de vrouw met een giga hakmes in haar handen liep. SLIK…. Contact maken is de beste strategie (ooit ergens gelezen…) dus wij vriendelijk bon dia. We kregen een vriendelijk bon dia terug en een grote glimlach voorzien van de gebruikelijke gouden tanden. Nadat we wat foto’s hadden gemaakt vroeg ik aan de beste man wat gaat je vrouw slachten? Slachten??? Hij keek me zeer verbaasd aan. Neeee mevrouwtje dat is om door de knoek (Curaçaose bosjes) te lopen zodat we de takken kunnen wegkappen. We zijn hier alleen even van het uitzicht aan het genieten voordat we zo aan het werk moeten. Pffff zucht van verlichting.
Het weer is wederom prima ondanks alle slechte voorspellingen. Gisteren zwaar bewolkt met veel regen… tenminste dat was voorspeld. We hebben uiteindelijk heerlijke zon gehad met hier en daar een wolkje. Strange… Ben benieuwd wat het vandaag weer gaat worden.
Straks naar de Aloë Vera plantage en vanmiddag natuurlijk naar de beach. Eerst maar even geniten van een heerlijk ontbijtje... met een ei natuurlijk want een ei hoort erbij ;-)

Gaaaaapppp

Wat kan vakantie toch soms heerlijk saai zijn, geen spannende rondreis dit keer, gewoon uitrusten van alle drukke bezigheden de afgelopen tijd.

Een dagje naar de beach (Port Marie) en meer niet. Heerlijk luieren, beetje zwemmen, snorkelen (best vermoeiend, zeker als je achtervolgd wordt door een grote Nemo…gillen!!!) en vooral in de schaduw liggen. Veel te warm die zon ;-). Maar denk niet dat je niet verbrand in de schaduw… de foto is het bewijs en ik zweer dat ik echt alleen maar in de schaduw heb gelegen. We kregen vanmorgen trouwens onverwachts bezoek… voor onze veranda zwommen een stuk of dertig dolfijnen. Ze gaven een leuk showtje weg, springen, salto’s… helemaal leuk. Op het moment van de foto zwommen ze net weer verder. Oja en die flamingo’s… die kwamen we tegen langs de kant van de weg toen we naar de beach reden. Tja inderdaad…. vakantie is saai… maar wel … maar wel heerlijk saai :-)