Crocs : het einde (31-1-2007)

Ik kon echt geen betere eindtitel verzinnen voor onze weblog. (gedurende de vakantie dan) Sinds onze aankomst in Australië wil ik Crocs! Ik hoor je denken… Crocs… wat zijn in vredesnaam Crocs. Crocs zijn plastic klompjes die hier totaly HOT zijn. Misschien heb je ze afgelopen zomer in Nederland ook al gezien (toen vond ik ze al leuk). Hier loopt echt IEDEREEN erop. Ik voorspel dat komende zomer Nederland ook overspoeld wordt door Crocs. Je hebt ze in alle kleuren die je maar kunt bedenken en ik wilde ze in het roze. Inderdaad : wilde ze….. Andy zegt al de hele vakantie tegen me dat als ik ze koop, hij niet meer naast me gaat lopen. En tja… ik luister altijd naar Andy (ahum) maar tot en met gisteren had ik ze nog steeds niet gekocht. (beetje hetzelfde verhaal als met een leuke / nieuwe tas) Gisteren bedacht ik me ineens dat een vriendin van ons hetzelfde had met UGS (die bontlaarzen). Een paar jaar geleden was ze in Australië en wilde ze ook UGS kopen, maar niet gedaan. Ze kwam thuis en toen waren ze ook in Nederland HOT en vooral DUUR. Spijt dat ze had. Nou gaat het er niet om dat iets HOT is, maar het gaat erom …. Ja waar gaat het eigenlijk om… Moraal van het verhaal is dat ik Crocs heb. En ze lopen toch een partij lekker. Geen roze (beetje om Andy tegemoet te komen) maar veilig chocolade bruin. (net zo bruin als wij nu zijn)
Ik ga ze aan doen in het vliegtuig dus … als jullie deze week op schiphol zijn en je ziet een man 10 meter achter zijn vrouw (op Crocs) lopen dan weet je dat wij het zijn.

De afgelopen week hebben we Melbourne verkend. We hebben veel gezien, zijn rondgeleid door de familie en hebben het weekend doorgebracht in hun zomerhuis aan het strand.
Het moment van afscheid nemen is gekomen. Het voelt heel raar, de afgelopen negen weken hebben we doorgebracht in Australië. Aan de ene kant willen we heel graag naar huis maar aan de andere kant willen we niet weg uit Australië. Een dubbel gevoel dus.

Tot heel snel!

Liefs,

Andy en Marjolein

The great ocean road 22-1-2007)

Het weer zat niet mee de afgelopen twee dagen : regen regen regen (’t lijkt Nederland wel). Tuurlijk is het voor de natuur heel goed al die regen, maar als tourist heb je het na twee dagen wel gezien. Maarrrrrr gelukkig : vandaag is de zon weer gaan schijnen of moet ik zeggen… zijn de wolken weggegaan want de zon schijnt natuurlijk altijd.

We hebben ‘ the great ocean road’ gereden. Hebben de twaalf apostelen gezien : waarvan er nog maar iets van zes staan. Het was indrukwekkend, maar hoe noem je dat… na 8 weken op vakantie lijkt het wel alsof je ‘ blind’ wordt voor schoonheid. We worden een beetje moe van alle mooie dingen. Ik weet het : dit klinkt heel erg verwend en dat is het eigenlijk ook wel. Begrijp me niet verkeerd hoor, we genieten nog steeds heel erg…. Maar hoeveel schoonheid kan een mens aan? Is het onderzoeken waard : iemand nog een afstudeeropdracht nodig?? (hihi)

De great ocean road is een weg langs de kust van Victoria die wereldwijd grote bekendheid geniet. Redelijk terecht maar het hangt er sterk vanaf wat je zoekt. Wij zoeken vooral toch de rust, de natuur. Die vindt je hier niet in die mate. De plaatsjes langs de kust zijn stuk voor stuk schattige pittoreske plaatsjes maar erg toeristisch en zeker in deze tijd van het jaar overvol. Het is bijna overal ‘ zien en gezien worden’ en tja da’s niet onze stijl. We zijn nu in Geelong op een afstand van circa 45 minuten van Melbourne. Dinsdag gaan we naar de nicht van mijn (Marjolein) vader die hier woont en zijn uitgenodigd om met haar gezien ‘ Australian Day’ te vieren. Dat is ongeveer hetzelfde als bij ons Koninginnedag. Daar kijken we erg naar uit.

Later zeker meer met onze Melbourne avonturen.

Liefs,
Andy en Marjolein

p.s. Oja ook nog koala beertjes in het wild gezien : gewoon in bomen langs de weg (!!!)

Blue lake (18-1-2007)

In Mount Gambier (op de grens van South Australia en Victoria) liggen een aantal vulkanische meren. Deze meren zijn ontstaan na de uitbarsting van de vulkaan en zijn daarna (heeeeel lang geleden : twee miljoen jaar) volgelopen met water. (grondwater, regenwater, zeewater) Het opvallendste meer is Blue Lake. Blue Lake verandert ieder jaar in november van grijs naar melkgeel, van melkgeel naar aqua blauw in drie a vier dagen. In maart verandert het van aqua blauw naar donderblauw, naar grijs in ongeveer een maand tijd. Een opmerkelijk gebeuren omdat deze verandering alleen bij dit meer gebeurt. Een ander meer dat er letterlijk 100 meter naast ligt verandert niet van van kleur. Pas sinds 10 jaar weten ze dat deze verandering komt door het effect van de opwarming van het water en de lime stone wanden van de krater. Een ingewikkelde scheikundige studie is in de informatiebrochure gepubliceerd maar die zal ik je onthouden. Het belangrijkste is : het is MOOI!!! De foto zegt genoeg : een intense kleur blauw die we nog niet eerder hadden gezien. We hebben diverse wandelingen gemaakt over de randen van de krater en bij andere meren in de omgeving. Mount Gambier is ook bekend om zijn ‘ sink holes’. Grotten waarvan de plafonds naar beneden gezakt zijn en in het gat is de natuur doorgegaan met natuur te zijn. Enkele prachtige tuinen zijn daarin aangelegd. Via trappen kom je beneden in de tuinen. De camping ligt prachtig (naast Blue Lake), we overnachten in een cabin (stacaravan). Het koken ging vandaag beter dan gisteren… gisteren kwam er iets teveel rook vrij (afzuiger werkte niet) en het brandalarm ging af. Echt een PIEP herrie… het uitknopje werkte ook niet helemaal naar behoren. Na enkele minuten lukte het Andy om het alarm uit te krijgen. Pfff de piep bleef nog lang in onze oren na piepen. Morgen naar de Grampians waar we in een eco hostel verblijven. De lonely planet is er lyrisch over (vrienden van ons ook…)… we zijn benieuwd.

Liefs,

Weer op reis (15-1-2007)

We hebben een weekje gewoond in McLaren Vale. Tenminste zo hebben we het beleefd. Voor ons dé manier om te bekijken of dit het wordt voor ons. De afgelopen week hebben we in de omgeving veel rondgereden en suburbs (buitenwijken) van Adelaide bekeken en andere omliggende plaatsen. McLaren Vale steekt er nog steeds met kop en schouders boven uit. Tuurlijk hebben we ook wel een tweede plaats : Adelaide Hills. Ook heel erg leuk alleen iets verder van het strand en iets minder het dorpgevoel van McLaren Vale, wat ons zeer aanspreekt. Duidelijk voor ons dus waar onze voorkeur naar uitgaat. We hebben ons spoor hier al achter gelaten. We hebben een bankrekening geopend, zijn lid geworden van de bibliotheek en hebben ons aangemeld bij de makelaar als woning zoekend per september. Lid worden van de bibliotheek was meer uit gemak : gratis draadloos internetten……. Dat ging overigens niet zo makkelijk. We hebben tijdens de vakantie al vaker gebruik gemaakt van draadloos internet, vooral op campings. Erg makkelijk en het ging altijd heel soepel. Bij de bibliotheek ging het heel erg lastig. Na een wachtwoord te hebben gekregen van de mevrouw achter de balie lukt het digitaal ‘herkennen’ niet. De ICT nerd kwam erbij en anderhalf uur later waren we eruit….. de ‘hoofd ICT nerd’ was vergeten om het draadloos netwerk op zaterdag te zetten en dus werkte het niet….grrrr.
Morgen gaan we weer verder met onze reis. We gaan beginnen aan de reis van Adelaide naar Melbourne. Het zal weer even wennen zijn om in het reisritme te komen.. de afgelopen week hebben we genoten van alle luxe. In ons nieuwe ‘huisje’ van het privé zwembad, zeker nu het weer richting de 40 graden gaat is dat HEEEERRRLLLIIIIJJJKKKK. De planning is om via Victor Harbor naar Mount Gambier te rijden en daarna door naar de Grampians alvorens we weer naar de kust afzakken om te beginnen aan ‘the great ocean road’ richting Melbourne.

Liefs,
Andy en Marjolein

We zijn er en alles klopt (10-1-2007)

Na een vertraging van twee uur (op een stukje vliegen van 1 uur en 45 minuten) zijn we maandag 8-1 aangekomen in Adelaide. De eindbestemming komende september. Vanwege het hoogseizoen was er weinig keuze in slaapplaats dus een nachtje (in een overigens prima) motel. De volgende ochtend was het eerste doel om een slaapplaats voor de komende week te regelen. Via omwegen en na doorverwezen te zijn via de tourist information zijn we nu in het paradijs (’t klinkt wat overdreven…. maar het is voor ons op dit moment echt zo…) Zonder te weten waar we heen gingen, volgens de dame van de tourist information was het ‘wonderfull’, zijn we gaan rijden. We slapen de komende 4 nachten in cottage Shiraz Hill. Shiraz Hill is de naam van de wijngaard (en dus ook de naam van de wijn) en middenin de wijngaard, bovenop de heuvel staat een kleine cottage. Met uitzicht over het dal (en Mc Larenvale) en in de nabijheid van 10 minuten (met de auto) geen buren. Het huisje is super luxe (een bed…. Wow…) een fantastische patio voor en achter. We zijn er echt van onder de indruk. Paarden en schaapjes lopen vrij rond en de paarden hebben als kennis gemaakt met ons.
Na de afgelopen vijf weken op campings te hebben geslapen (zonder veel privacy) is dit echt hemels voor ons. Onze eerste kennismaking met Mc Larenvale is er één die zeer veel indruk op ons maakt. Het voelt als een ‘van harte welkom’. Champagne stond koud en ook de rode Shiraz was met de complimenten van de eigenaar. Op zo’n geweldig ontvangst moest natuurlijk getoost worden : dus champagne. Onze eerste nacht in onze toekomstige woonplaats!!
Later die avond vielen alle puzzelstukkjes in elkaar. We waren nog opzoek naar accommodatie voor drie nachten (en alles was volgeboekt hier)… we werden ineens opgebeld op Andy zijn mobiel. Via de eigenaar van deze cottage had die mevrouw gehoord dat we nog op zoek waren naar accommodatie en zij had net een annulering gehad. We mochten in haar cottage (met jacuzzi en zwembad) eveneens op een heuvel met uitzicht op het dal en alle privacy. Eigenlijk was de prijs hoger, maar we mochten er in voor dezelfde prijs als waarvoor we hier nu zitten. Normaal rekende ze meer… zeker een goede indruk achter gelaten op de eigenaar van deze cottage. Weer een reden om te toosten… (hihi)
De grootste reden om te toosten kwam echter kort daarna… we kregen een sms van de makelaar. Ons huis is VERKOCHT! Wat ?! Ja echt waar, na twee jaar en twee maanden is ons huis verkocht. Sinds vrijdag zijn we in onderhandeling (aparte ervaring vanuit het buitenland) en gisteravond dus het akkoord. We kunnen niet anders concluderen dat alles klopt, dat het hier op deze bijzondere plek allemaal zo mooi in elkaar valt. Het is echt heel bijzonder en wellicht kwam het door onze toestand na een fles zeer goede champagne… maar de ogen werden wel wat waterig. Wederom zijn we in de omstandigheid om geluk te ervaren. Dat is zeker geen onprettig gevoel kunnen we je verzekeren. (understatement van het jaar geloof ik)

Voor nu genoeg over Mc Larenvale. Later zeker meer. De foto’s geven hopelijk een goede eerste indruk over de omgeving van onze nieuwe woonplaats. We hebben gisteren al ons eerste bezoekje aan de makelaar en de bank gehad.

Liefs,
Andy en Marjolein

p.s. ons huis is verkocht per 1 april… dus we gaan na onze vakantie dringend opzoek naar een huurwoning voor 5 maanden. (zeg het voort… zeg het voort…)

De Olga’s (7-1-2007)

Op dit moment zijn we weer terug in Alice Springs. Gisteren hebben we de mooiste wandeling tot nu toe gemaakt. The valley of winds. In hetzelfde national park als Uluru liggen ook de Olga’s. Wij zijn van mening dat die zelfs nog mooier zijn dan Uluru. De wandeling die we hebben gemaakt was erg zwaar, vooral door het hoogte verschil in combinatie met de warmte. We begonnen om half acht en we waren om half elf weer bij de auto. Eigenlijk is het niet te beschrijven en ik ga het dus ook niet proberen. We hebben in ieder geval wederom weer erg genoten. Natuurlijk hebben we ook de zonsopkomst en de zonsondergang bij Uluru gezien. Ook die hadden we niet willen missen, ondanks de grote hoeveelheid mensen. Omdat het gister echt TE warm was. 45 graden en geen wind hebben we besloten om onszelf te trakteren op een nachtje in een ‘echt’ bed met de heerlijke airco. We hebben onze kampeerplek omgeboekt naar een cabin (stacaravan) en hebben heerlijk geslapen.

Vanmorgen zijn we vanuit Uluru terug gereden naar Alice Springs waar we nu heerlijk buiten zitten op een goede camping. Eigenlijk zijn we hartstikke zenuwachtig omdat het morgen “echt” gaat gebeuren. We gaan naar onze nieuwe woonomgeving toe.

Liefs,
Andy en Marjolein

Kings Canyon en Uluru (5-1-2007)

Vanmorgen vroeg opgestaan om te genieten van zonsopkomst (waar we net te laat voor waren) in Kings Canyon. Het wordt saai : maar het was wederom indrukwekkend. Dat er zoveel kleuren intens rood zijn. Daarna doorgereden naar Uluru : Ayers Rock. Ook deze kunnen we (bijna) afvinken op ons “to see” lijstje. We hebben nu alleen nog vanaf de camping kunnen genieten. Morgenochtend (wederom vroeg opstaan) gaan we de zonsopkomst bekijken, daarna door naar de Olga’s waar we een wandeling ingepland hebben. We hopen alleen dat het niet zo warm wordt want als het warmer wordt voorspeld dan 36 graden is het wandelpad afgesloten. De afgelopen weken is het dus NIET open geweest, want iedere dag boven de 40 graden (vandaag 42 graden). Afhankelijk van of het wel of niet open is gaan we of terug naar de camping en anders (als het dus niet open is) terug naar Alice. Da’s ongeveer 500 km rijden dus daar ben je wel even mee bezig.

Verder heeft het vandaag echt weer lekker geregend : ze zijn blij met ons…. We nemen de regen mee. En onze camper heeft het droog gehouden met onze ducttape op de gaten. Dus we kunnen straks droog slapen.

Liefs,
Andy en Marjolein

Afzien en genieten in ‘red centre’ (4-1-2007)

Na een rustige jaarwisseling : feestje op de camping was voor 50 + (incl jive muziek) zijn we met een goede vlucht vanuit Perth afgelopen dinsdag aangekomen in Alice Springs. We dachten dat we het al heet gehad hadden. Niet dus : 42 graden in Alice Springs is niets vergeleken met 40 graden aan de kust. De wind is niet verfrissend maar een fohn die aanstaat. Aankomen in Alice (zoals de locals Alice Springs noemen) is een bijzondere ervaring. Eerlijk gezegd komt het gevoel van in the middle of nowere op ons nogal beklemmend over. De stad zelf is ook nogal doods. Wat wellicht kwam doordat wij in het laagseizoen hier zijn (de normale tourist wil hier ECHT niet komen deze tijd van het jaar). Na een nachtje in een hostel (onze eerste keer) hebben we de four wheel drive adventure campervan opgehaald. Nou als dat niet spannend wordt…..

Onze eerste bestemming lag ten westen van Alice Springs. The West Macdonnalds Range. Een bergketen die op ons zeer veel indruk heeft gemaakt. De omgeving verandert in rode bergen en wonderbaarlijk groene valleien (gezien de minimale hoeveelheid water die hier valt). De camping lag tegen een bergwand aan en was echt genieten. Met nog twee andere campinggasten hadden we de camping voor onszelf alleen. Helemaal NIETS hoorde je snachts. Nou niets…. Regendruppels. Ja je leest het goed. Het regent hier echt (bijna) nooit. Maar als Marjolein en Andy er zijn regent het. Wat zeur je nou denk je natuurlijk… inderdaad hier waren ze aan het springen vanwege de regen. Wij hadden het vast ook heerlijk verkoelend gevonden als we niet in onze camper aan het schuilen waren en ineens….. drip drip drip. SHIT… precies boven ons bed. Matras nat, kussens nat en een bakje vol met water. Gelukkig was het maar afgekoeld savonds tot 35 graden dus het was snel weer droog.

De volgende dag was het zover… hiervoor hadden we de 4wd camper gehuurd. The merenie loop. Binnendoor naar Kings Canyon. 4 uur lang over een ruige weg was inderdaad fantastisch. Je komt er bijna niemand tegen, ziet fantastische natuur en scheurt lekker over de ruige wegen. Twee jaar geleden heb ik in Nederland een slipcursus gehad. Geloof me : ik heb goed opgelet destijds. Het kwam goed van pas. We zijn een keer zeker een meter gelanceerd en daarna in rul zand beland waardoor ik in een slip raakte met 70 km per uur. En best wel stoer maar ik trok de camper zo uit de slip. Gratis achtbaangevoel dus. Maar één keer was genoeg hoor…. Andy trok langzaam groen weg.

We overnachten vanavond in een resort (luxe camping) bij Kings Canyon. Fanastisch uitzicht als we ons campertje uitstappen. Ook hier is de natuur weer fantastisch mooi. Onderweg hiernaar toe hebben we veel wildlife gezien. Wilde paarden en kamelen (drommedarissen maar op een pakje camel staat ook een dromedaris en toch noemen ze de sigaretten camel… dus mag ik dat ook…). De wilde paarden maakten echt indruk op ons. Zo mooi als die paarden zijn in het wild. Vanavond op de camping een dingo : wilde hond. Die was gelukkig banger voor ons dan wij voor hem/haar.

Liefs,
Andy en Marjolein